Historia

     Historia Pierścieni rozpoczęła się w 1200 roku II E, kiedy Sauron zwiódł elfich kowali z Eregionu. Około 300 lat później zaczęli kuć oni Pierścienie Mocy, które pod wodzą Celebrimbora ukończyli po 90 latach. Tak powstały Trzy (dane elfom), Siedem (przekazane krasnoludom), Dziewięć (dar dla ludzi) i wiele innych, słabszych klejnotów. Około 1600 roku II E Sauron zrealizował swój szatański plan. W Mordorze, w ogniu Orodruiny, Góry Przeznaczenia wykuł Pierścień Jedyny, rządzący pozostałymi. Niepozorny krążek ze złota, w przeciwieństwie do innych nie zawierający wprawionego kamienia, posiadał straszliwą moc. Ten, kto miał go na palcu, znał wszystkie myśli i zamiary właścicieli pozostałych klejnotów i mógł nimi sterować. Elfowie noszący Vilyę, Naryę i Nenyę szybko zorientowali się, co knuł Sauron. Zdjęli więc swoje Pierścienie. Sauron wypowiedział wojnę światu, ale po kilku latach został pokonany dzięki pomocy Numenorejczyków pod dowództwem króla Tar-Minastira. Jednak wojna przyniosła dużo złego - zginął Celebrimbor, zamknięto wrota Morii, a Eregion spustoszono. Sauron wycofał się ze zdobytych ziem, na długo zapanował spokój. Około 2251 roku II E po raz pierwszy pojawiły się Nazgule - Upiory Pierścienia. Byli to ludzie, niegdyś wielcy królowie i czarnoksiężnicy, którzy dostali Dziewięć Pierścieni. Po dłuższym czasie zmienili się w widma, a ich wola została podporządkowana Czarnemu Władcy. Tylko oni całkowicie oddali się Sauronowi - elfowie i krasnoludowie oparli się zakusom zła. W końcu Sauron trafił do Numenoru jako zakładnik w 3262 roku II E. Tam zawładnął umysłami władców i ludu do tego stopnia, że zaatakowali oni Valinor. Za karę Numenor został zatopiony, a Sauron pozbawiony w katastrofie cielesnej powłoki wrócił do Śródziemia.
     Z Numenorejczyków uratowało się niewielu. Ci, którzy nie uczestniczyli w wojnie z Valarami, uciekli na wschód i tam założyli Królestwa na Wygnaniu. Północne - Arnor - rządzone przez Elendila i Południowe - Gondor - zarządzane przez braci Anariona i Isildura, synów Elendila. Oba kraje czuły niebezpieczeństwo ze strony ciągle wzmacniającego się Mordoru. W 3429 roku II E Sauron zaatakował Gondor i zniszczył Białe Drzewo - potomka drzewa Nimloth jeszcze z czasów Numenoru. 3430 rok II E przyniósł zawiązanie Ostatniego Sojuszu ludzi i elfów przeciw władcy Mordoru. Cztery lata później, po Bitwie na Dagorlad, rozpoczęło się siedmioletnie oblężenie Barad-dur. W 3441 roku przed Czarną Wieżą rozegrała się bitwa, w której Sauron został pokonany i pozbawiony Jedynego Pierścienia przez Isildura. Tym wydarzeniem zakończyła się II Era. Zdobywca klejnotu, mimo rad Elronda i Cirdana, nie zniszczył go. Kilka lat później Isildur zginął zabity przez orków na Polach Gladden (Szafranowych Polach), a Pierścień pogrążył się w wodach Anduiny.
     Prawie dwa i pół tysiąca lat później, w 2463 roku III E, niziołek Deagol (Daduł) znalazł Jedynego łowiąc ryby, jednak został zabity przez swego kuzyna Smeagola (Smaduła), zwanego później Gollumem (Gullumem). Hobbit często korzystał z Pierścienia, co skazało go na wygnanie i samotne życie pod Górami Mglistymi. Kolejne pięćset lat spędził tam żywiąc się surowym mięsem ryb i orków. Przez ten czas duch Saurona powrócił do Mordoru, odbudował Barad-dur i bezustannie szukał swojej zguby. W 2941 roku III E Gollum zgubił Pierścień, który znalazł i zabrał do kraju zwanego Shire (Włość) hobbit Bilbo Baggins (Bilbo Bagosz). W 3018 roku III E jego spadkobierca Frodo został wyznaczony na Powiernika Pierścienia w trudnej misji zniszczenia przedmiotu. Spełnił pokładane w nim nadzieje. 25 marca 3019 roku III E Sauron i Nazgule zostali ostatecznie unicestwieni, a Trzy straciły moc.



Niektóre wydarzenia są dokładniej opisane na stronie Powiernicy Pierścienia.




Kursywą zostały wyróżnione imiona i nazwy pojawiające się w dziwacznym tłumaczeniu Jerzego Łozińskiego.




Wróć do strony głównej


English version